By

Samimiyet

 

Tanrıça İsis’in yüzünde bir peçe…

“O peçeyi kaldırıp İsis’in yüzünü görmeye “ölümlülerin” gücü yetmez” denilir.

Varlık terazisinde “insan” olana has tüm nitelikler tartıya tek tek konsa, terazide ki en hafif ve tartılması en zor yük, samimiyet üzerine inşa olan masumiyet olurdu.

Samimiyet, insanın ulaşmakta en zorlandığı ve var olan tüm dirençlerine rağmen karşılaştığında kendi zannettiğinden zorunlu olarak vazgeçtiği derin bir masumiyet…

İnsanın yıllarla büyüyüp, bir vakit sonra yaşadığı onca şeyi kendi dışında bir gerçeklik olarak seyretmesi… Dışlamadan, sahiplenmeden yalnızca seyretmesi… Karakterinin tüm fazlalıklardan arınıp varlığının bir bebek kokusuna dönüşmesini seyretmesi…

Samimiyet insanlık yolculuğunun yegâne başlangıcı…

İnsan hem kendinde hem başkalarında var olan, samimiyetten yoksun bilgiyi, sevgiyi, saygıyı ve hatta “zarafeti” öyle net bilir ve görür ki… Fakat binlerce yıllık sahte bir akit gibi bilmesine görmesine rağmen bilmiyor ve görmüyor olmakta ustalaşır zamanla… Ustalaştıkça kendi hakikatinden uzaklaşır. Biricik varlığının üzerine yüzlerce peçe örter. İsis’in yüzü örtülerle kapanır.

Her geçen gün kendi öz varlığına olan uzaklığı arttıkça kendini unutur insan. Ve sonra başlar unuttuğu kendini özlemeye…

Derin bir hasret…

Fox Holding Child

İnsan kendi öz varlığına hasrettir…

Ara ki bulasın kendini…

                     “Alem bir deniz, sen bir gemi

                      aklın yelkeni, fikrin dümeni

                      kurtar kendini, ha göreyim seni”  

                                                                       (Aynalı Baba)

 

Rabia “evde kaybettiğin dikiş iğnesini sokağa çıkıp neden ararsın?” diyor…

İnsanın yegâne gafleti kendini kendi dışında araması olsa gerek. Tutunduğu şanı şöhreti, ismi, parayı; okuduğu kitaptaki bilgiyi, güzel kadını, güçlü erkeği, insan “kendi” sanıp sarılır mı hiç?!

Fakat sarılıyor işte…

Ara ki kendini bulasın…

“Kalmışsın kış içinde…”

****

                            Kalmışsın bir kış içinde,

                            Gam gönlünü yaz edersin.

                            Elin yoktur iş içinde,

                            Karanlıkta göz edersin.

           

                           Kış kaydını görmemişsin,

                          Gonca gülü dermemişsin.

                          Dört kapıya ermemişsin,

                          Gelmiş burda söz edersin.

 

                          Ne var bilin mi belinde,

                         Çok çeneler var dilinde.

                         Sim ü zer yoktur elinde,

                         Dükkân önün toz edersin.

 

                         Bağlandığın yeri bilmen,

                         Canbazsın dükkâna gelmen.

                         Alırsın kıymetin bilmen,

                         Kumaşımı bez edersin.

 

                       Ağzın dolu hep kıyl ü kaal,

                       Kalbinde yoktur hiç bir hâl.

                       Soran bize bin yıllık yol,

                       Yel ardından naz edersin.

 

                       Mağripten atanı bilmen,

                      Meşrikten tutanı bilmen.

                      Cana can katanı bilmen,

                      Beri gelir iz edersin.

 

                    Pîr Mehmed’im der buyursam,

                    Karşında iplik eğirsem.

                   Gizli sırları duyursam,

                   Değildir der göz edersin.”

 

                                                                 Pir Mehmet (18.Yy.)